Bir Çocuğun Sofrasında Koca Bir Dünyanın Vicdanı Var
Gazze’de bugün bazı çocuklar için yemek, sıradan bir öğün değil… Hayatta kalmanın kendisi.
Bir lokmayı paylaşan küçük eller, boş tabakların başında bekleyen gözler, ekmeği kardeşine uzatan çocuklar…
Onlar belki savaşın ne olduğunu tam olarak anlayamıyor.
Ama açlığın ne olduğunu biliyorlar.
Kaybetmenin ne olduğunu biliyorlar.
Ve bütün bunlara rağmen hâlâ gülümsemeyi, paylaşmayı ve yarını düşlemeyi biliyorlar.
Çünkü bir çocuğun umudunu elinden almak, sadece bugünü değil, geleceği de karartmaktır.
Gazze’de çocuklar bize çok ağır bir şey hatırlatıyor:
Bir çocuğun elindeki küçücük ekmek parçası, dünyanın vicdanından daha ağır olmamalı.
Onlar aç olabilir…
Yorgun olabilir…
Korkmuş olabilir…
Ama umutlarını teslim etmiyorlar.
Bir çocuk gülüyorsa,
bir çocuk kardeşine yemeğini bölüyorsa,
bir çocuk hâlâ “yarın” diyebiliyorsa…
Hayat hâlâ direniyor demektir.
Ve biz onların sesini duymazdan gelmemeliyiz.
Çünkü Gazze’de mesele yalnızca bir çocuğun ne yiyeceği değil.
Mesele, bir çocuğun yarına ulaşabilip ulaşamayacağıdır.
Dünya susmasın.
Vicdan susmasın.
Çocukların sesi duyulsun.
Çünkü çocukların hakkı savaş değil, sofradır.
Korku değil, oyun.
Yıkım değil, gelecek.